Persoonlijke update

Als ik deze blogpost tik is het November 2017. Wanneer dit online komt, geen idee maar ik hoop ergens in het voorjaar van 2018 (Hoera! Het is nog gewoon winter). Waarom zo lang wachten? Het is een heel verhaal wat ik in twee of drie blogs met je zal delen.

Op een druilerige maandagochtend het was grijs en grauw ging ik niets vermoedend aan het werk. S’middags werd ik uit een meeting geroepen wat al heel uitzonderlijk is en als je dan je manager en zijn manager ziet zitten dan weet je eigenlijk al genoeg. Stront aan de knikker dus. Je hoopt nog even twee tellen dat je iets heel stoms hebt gedaan en een standje krijgt maar nee, je krijgt gewoon te horen dat je baan komt te vervallen.

Ik zag dit totaal niet aankomen terwijl ik als HRM-er toch bovenop dit soort zaken zit zul je denken. Mijn manager heeft het in elk geval goed verborgen gehouden voor het team, maandenlang zelfs. Tsja, reactie was natuurlijk tranen met tuiten en niet even maar een dikke twee dagen lang. Ik was natuurlijk even geen stuiver waard maar ben op donderdag toch weer met lood in de schoenen aan het werk gegaan.

Nou ja werken? Je bent aanwezig, je doet wat eenvoudige klusjes en beantwoordt wat mails want niet alleen kon ik me niet concentreren het kan je eigenlijk ook geen reet (sorry voor het taalgebruik) schelen meer. Motivatie is tot ver onder het vriespunt gedaald. Omdat ik op dat moment nog geen overeenkomst had heb ik me zo goed en zo kwaad als het ging door de dagen gesleept.

Mijn adviseur bij de rechtsbijstand was redelijk duidelijk er was geen goede reden voor het ontslag want mijn werkgever was een bedrijf in groei (dus geen bedrijfseconomische reden) en alleen een reorganisatie is niet zonder meer een reden voor ontslag. Maar ja, procederen daar had ik natuurlijk al helemaal geen zin in dus hebben we in ‘goede’ verstandhouding een vaststellingsovereenkomst opgesteld waar beiden zich uiteindelijk in konden vinden.

Ik heb nog tot eind januari doorgewerkt en toen zaten mijn bijna 7 jaar bij adidas erop. Met gemengde gevoelens heb ik de deur achter mij dichtgetrokken.

Wat er daarna allemaal is gebeurd vertel ik je volgende week en de reden waarom dit nu pas online komt is omdat ik geen ‘negatieve’ dingen online wilde zetten voordat ik wist hoe het verder ging en omdat ook potentiele nieuwe werkgevers dit dan konden oppikken en dat wilde ik op dat moment niet. Leek me niet verstandig.

Annette